Nattukkoru nalla sedhi...

Tuesday, July 11, 2006

கிராம விஜயம்...

மனைவிக்கு தாலி பிரித்துக் கோர்க்க வேண்டியிருந்ததால் என் மாமியார் வீட்டுக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. மகளிர் மட்டும் விசேஷம் என்பதால் எனக்கு டிராப்/ பிக்-அப் வேலைதான். அலுவலகத்திற்கும் வீட்டிற்கும் டூரிலும் மாறி மாறி மடிக்கணினியை சுமந்து சென்றும் முடிக்கமுடியாத ஒரு சில கோப்பு வேளைகளை இந்த சந்தடியில் முடித்துவிடலாம் என்று எண்ணி கணினியைக் கொண்டுசென்றேன் (கண்டிப்பாக கிராமத்தில் லேப்டாப்பைக் கொண்டுபோய் ஷோ காண்பிக்க இல்லை! நிறைய பேர் ஊருவிட்டு ஊருபோய் வேலை செய்வதாலும் தயாநிதி சாரின் தொலைதொடர்புத்துறை ஸ்ட்ரேடஜிகளாலும் இன்றைக்கு நகரத்தைவிட மொபைல்போன்/வீடு எண்ணிக்கை கிராமத்தில்தான் அதிகம் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். எனவே சிறிதுநாட்களில் லேப்டாப்களும் கிராமத்தில் பொதுவாகிவிடும்.) கொண்டு சென்றேனே தவிர கிராமத்தின் இயற்கை சூழல், மாமியார் வீட்டு சொகுசு, மனைவியின் அருகாமை அன்பு இவற்றால் அலுவலக வேலை புரிய மனம் ஓடவில்லை. அதன் விளைவுதான் இந்த ப்ளாக்.

அன்றைக்கு வெயில் இல்லை. மழை வரும்போல ஒரு மந்தமான தட்பவெட்பம். அந்த சென்னை - திண்டிவனம் சாலைத்துண்டில் வண்டி ஓட்ட பிடிக்கும். கிழக்குக் கடற்கரை சாலை போல் வளைந்து நெளிந்து செல்லாமல் வகிடு எடுத்தாற்போல் மலைகள் நடுவில் நேராக ஓடும் சாலை. ஈ.சீ.ஆர் ஒரே லேன். இது மீடியன் பிரிக்கப்பட்ட இரட்டைச் சாலை. பாதுகாப்பும் வேகமும் அதிகம். டென்ஷன் குறைவு. சென்னையைவிட்டு விலக விலக சூழலில் ஆரவாரம் குறைந்து ஆசுவாசம் நிறைகிறது. சென்னை சாலையில் கைக்குட்டை முகமூடிகள், கையுறை கன்னிகளும் மலியக்காரணமான மாசும் தூசும் இங்கு இல்லை. புகை குறைந்தாலே முகங்களில் புன்னகை தெரிகிறது.

என் மனைவிக்கு தான் படித்த எஸ்.ஆர்.எம் காலேஜ் பிடிக்கும். அந்த திருப்பத்தில் உள்ள அம்மன் கோயில் பிடிக்கும். வண்டலூர் பிடிக்கும் - காரணம் பூர்வீகம் அல்ல, அது நாங்கள் முதன் முதலாக சந்தித்த இடம் என்பதால். இந்த சாலையில் செல்வதே அவளுக்கு தனி குஷிதான். திருமணத்திற்கு முன் இதே சாலையில் மறைந்து ஒளிந்து, முக்காடு போட்டுக்கொண்டு பைக்கிலும் காரிலும் சென்ற திருட்டு சவாரிகள் ஞாபகத்திற்கு வரும்போதெல்லாம் மறுபடியும் கொஞ்சம் ரொமாண்டிக்காக என்னைப் பார்த்து அர்த்தத்தோடு சிரிப்பாள்.

செங்கல்பட்டு சோதனைச் சாவடி அருகில் இருசக்கர வாகனத்தில் வரும்போது யூகாலிப்டஸ் மணம் கமழும். காரில் வந்தால் சன்னலை இறக்கிவிட்டுக்கொள்வேன். இன்னொரு புறம் சிறிது தூரத்தில் பரனூர் ரயில் நிலையம் தூரத்தில் ஏதோ ஏரி, சிறிய மலையுடன் ரம்மியமாக காட்சியளிக்கும்.

செக்போஸ்டிலிருந்து செங்கல்பட்டு நகரம் செல்லும் வழியில் வலதுபுறம் சிறு மலைகள். உச்சியில் புதுப்பிக்கப்படும் சிவன் கோயில். சிறிது தூரம் சென்றதும் இடதுபுறம் செங்கல்பட்டு ஏரி. நீர் நிறைந்திருக்கும்போது பார்க்க கண்கொள்ளா காட்சி. படகு வசதி கூட உண்டு. தண்ணீர் காயும்போது பாசி படிந்து ஒரு பெரிய பச்சைக் கம்பளம்போல் இருக்கும்.

செங்கை நகர நெரிசல் தவிர்க்கும் புறவழிச்சாலையில் போகும்போது வலதுபுறம் பாலாறு. இடப்புறம் மலைகள். இரண்டு மலைகளுக்கிடையில் பசுமையான தனிமையான பள்ளத்தாக்கு உண்டு. எனக்கு ரொம்ப பிடித்த இடம். ஒரு நாள் அங்கே மாளிகை இல்லை என்றாலும் ஒரு குடிலாவது போட்டுக்கொண்டு இயற்கை எழிலில் ஆழ்ந்திருக்கவேண்டும்.

செங்கை நகர் தாண்டியதும் மாமண்டூர். மறுபடியும் மலைகள் ஆறு (தண்ணீர் இல்லை). ஆற்றை ஒட்டி மலைகள் (மலையை ஒட்டி ஆறு?) அழகாக இருக்கும். இங்கு மட்டும் சிறிது மூக்கை மூடிக்கொள்ளவேண்டும் - அருகில் ஒரு மதுபான தொழிற்சாலை அடிக்கடி நாற்ற புகையைக் கக்கும். இந்த பாலத்தைத் தாண்டி மாமண்டூர் அ.போ.கழக சாலையோர உணவகம் வரும் வரை ஒருவழிச்சாலை. ஆனால் வழக்கம்போல நம்ம ஊர்க்காரர்கள் திடீரென்று டி.வி.எஸ் 50 அல்லது காரில் எதிர் திசையில் தவறாக வந்து அதிர்ச்சி தருவார்கள், 2 கி.மீ சுற்றி வர பால்மாறிக்கொண்டு.

என் மாமியார் ஊர் செங்கல்பட்டுக்கு அருகில் மதுராந்தக ஏரிக்கரையில் வாகனங்கள் வழுக்கிச்செல்லும் தங்க நாற்சதுர சாலைக்கு 5 கிமீ தூரத்தில் இயற்கை மணம் கமழும் ஒரு கிராமம். பறவைகள் சரணாலயம் வேடந்தாங்கல் ரொம்ப பக்கம்.

அருகிலேயே சிறிய குன்று, மேலே வழக்கம்போல் கோபித்துக்கொண்டு போன முருகர் இல்லை, ரங்கநாதர். சென்னைக்கு அருகிலும் மலைகள் உண்டு. பூவிருந்தவல்லி (அதான்பா, பூனமலீ) - தாம்பரம் புறவழிச்சாலையிலும் மலைகள் சிறு ஏரிகள் குளங்கள் உண்டு. ஆனால் நகரத்தின் புகையின் தாக்கம் லேசாக இருக்கும். பற்றாக்குறைக்கு ஈவு இரக்கமின்றி இயற்கை அன்னையின் எழில்மிகு வளங்களை படிப்படியாக சுரண்டி எடுத்து அடுக்குமாடிக் கட்டடங்களுக்கு அஸ்திவாரமாக்கும் கல்குவாரிகளின் இரைச்சல். (எனக்கு சமீபத்தில் பல்லைப்பிடுங்க ஒரு டிரில்லிங் மெஷின் வைத்து டைல்ஸ் இழைப்பதுபோல் குடைந்த பல்டாக்டர் ஞாபகம் வரும்). குவாரிகளின் கல்துகள்கள் காற்றில் பனிமூட்டம் போல பரவிக் கிடக்கும். டெல்லியின் ஸ்மோக்கின் (smog ) ஊடே வண்டி ஓட்டிச்செல்வது போல் இருக்கும்.

இங்கே எங்கள் ஊர்ப்பக்கம் மாதிரி வாய்க்கால் வழிந்தோடும் நீர் வளம் இல்லை. ஆண்டு முழுதும் பச்சைப் பசேலென்று பயிர்வைத்த கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை விரிந்து பரந்த வயல்காடு இல்லை. கிணறு இல்லாதவர்கள் ஒரு போகம் தானாம். கிணறு மோட்டார் உள்ளவர்கள் ஒரு போகம் நெல், மற்ற நேரம் எள், கடலை (ஆகா!), கேழ்வரகு, பச்சைமிளகாய்...

பயிர் வைக்கப்படவில்லை பசுமையாக இல்லை என்றாலும் இந்த கிராமத்து மண்ணும் மனதுக்கு ஒரு சுகம்தான். சிதம்பரம் அருகில் உள்ள என் கிராமத்திற்கு லீவு நாட்களுக்கு சென்ற நினைவுகளை அசைபோட்டுப்பார்க்கிறேன். நான் கிராமத்தில் கழித்த நாட்கள் மிகச் சொற்பமே. அரையாண்டு முழாண்டு தேர்வு விடுமுறைகள், பொங்கல், ஊர்க்கோயில் தேர் - திருஷா (த்ரிஷா இல்லீங்க, திருஷா - திருவிழாவத்தான் ஊர்ல அப்படிச்சொல்வாங்க), மூன்றாம் சனிக்கிழமை படையல், குலதெய்வம் அய்யனார் கோயில் விசேஷம், ஊரில் சொந்த பந்தங்களுக்கு, பங்காளிகள் வீடுகளில் நடைபெறும் நல்லது கெட்டது - இப்படி ஆண்டுக்கு ஒரு இருபது முப்பது நாட்கள் தான். இருப்பினும் நகரத்திலிருந்து கிராமத்துக்கு செல்லும்போது ஏதோ திரும்பி வருவதற்காக ஊருக்கு செல்வதுபோல் தோன்றாது. பஞ்சம் பிழைக்க வெளியூர் / வெளிநாடு சென்று விட்டு மீண்டும் தாயின் அருகாமைக்கு செல்லும் ஒரு நிம்மதி கிடைக்கும்.

மதியம் தாலி பிரித்து கோர்த்தார்கள். பெண்கள் நிகழ்ச்சி. உறவினர்கள், கொண்டான் - கொடுத்தான், பங்காளிகள், அக்கம் பக்கத்தினர் என்று எல்லா வீடுகளிலிருந்தும் சுமங்கலிகள் வந்திருந்தனர். நான் கணினியில் என் நிறுவன தொலைநோக்கு ஆவணத்தை வைத்து உருட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.

அந்தி சாயும் நேரத்தில் எனது மைத்துனர் மீன் வாங்கிக்கொண்டு வந்திருந்தார். ஐஸ் வைக்காத மீன் . வஞ்சிரம், வாளை, சங்கரா. நாவில் எச்சில் ஊறியது. வீட்டுக்கு பின்னால் உள்ள அடுப்பில் மீன் வறுக்கப்பட்டது. நான் அடுப்பருகில் அமர்ந்து என் மனைவியின் (புதுமனைவி!) அழகையும் இயற்கை அழகையும் ரசித்துக்கொண்டே இந்த ப்ளாக்கை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். உயரத்திலிருந்து விழுந்தாலும் அடிபடாமலிருக்க உருவாக்கப்பட்ட லேப்டாப் பற்றிப்படித்தேன். எச்.பி நிறுவனம் புகைசேர்ந்த அனலுக்கு என் லேப்டாப்பை டிசைன் செய்திருக்குமா தெரியவில்லை.

இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போதே தென்னை மரத்திலிருந்து ஒரி சிறிய அழகான பூ கீபோர்டில் விழுந்தது. தென்னம்பூ அழகு. பாளையில் இருக்கும்போது அதன் அமைப்பே தனி அழகு. கேரளத்தில் அப்பாவின் நண்பர் மகள் திருமணத்திற்கு சென்ற போது அங்கே குடத்தில் தென்னம்பாளைகள் அழகாக வைத்திருந்தார்கள். கேரளத்து இயற்கை அழகோடு சேர்ந்து பதிந்த நினைவுகளில் இதுவும் ஒன்று.

கார்பன்டையாக்சைடு கலக்காத இயற்கைக் காற்று காம்பவுண்டு இல்லாத தோட்டத்து வழி தவழ்ந்து வந்துகொண்டிருந்தது.
என் அருமை எம்.டெக் மனைவிக்கு தோட்டத்தில் உள்ள அடுப்பில் விறகும் சருகும் வைத்து சமைக்கப்பிடிக்குமாம். ஒரே சீரான அதி வெப்பத்தில் கேஸில் சமைத்ததைவிட அங்கும் இங்கும் அலைபாயும் தீக்கங்கையும் புகையையும் சமாளித்து கருகிக்கிடந்த தோசைக்கல்லில் கை ஓயாமல் பிரட்டிக்கொண்டே இருந்து வறுத்த மீன் சுவை அலாதி. மீனின் வாசமே பசியை வரவழைத்தது.

சமைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே எனக்கு மட்டும் ஸ்பெஷலாக சாப்பாடு வந்தது. (மருமகன்!).
எழுதும்போது வார்த்தை விரைவு தடைபடாமல் இருக்க மாமியார் செய்த மீன்குழம்போடு தான் வறுத்த மீனை சிறிது சேர்த்து சேர்த்து ஊட்டியவண்ணம் இருக்கிறாள் என் மனைவி.
எழுதித் தருகிறேன், எந்த ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டலிலும் வறுத்த மீன் இத்தனை ருசிக்காது. இடையிடையே நான் போதும் போதும் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்ததை அவர்கள் செவிகொடுத்துக் கேட்டாற்போல் இல்லை. வறுத்த மீன் வந்தவண்ணம் இருந்தது.

ஒருவழியாக சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு உள்ளே வந்து முட்டாள்பெட்டியின் முன் அமர்ந்தேன். இவ்வளவு சுகமான கிராமத்தில் நேரத்தை டீவி பார்ப்பதில் செலவழிக்கவேண்டுமா? மலை அடிவாரத்தில் அல்லது ஏரிக்கரையில் காற்றாட நடக்கலாமே. மனம் ஒருபுறம் டீவி வேண்டாம் என்றது. மனம் மறுபுறம் வேண்டும் என்றது. சிகரெட், மது போல், தீது என்று தெரிந்தும் பழக்கத்தின் அடிமையாகி மனதின் அரிப்பைச் சரிசெய்துகொள்ள தம் அடிப்பது போல் கை தானாக ரிமோட்டை நோக்கிச் சென்றது.

கே டிவியில் ஆலிவுட் திரைப்பார்வை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. வானர உளவாளி என்ற படத்தை அலசிக்கொண்டிருந்தார்கள். சம்பந்தமே இல்லாத குரல்களில் ஜுனூன் தமிழ் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் ஆலிவுட் நட்சத்திரங்கள்.இங்கே எல்லாமே இலவச சேனல்தான். நகரத்தில் செட்டாப் பெட்டி வைத்து காசு கட்டினால் மட்டும் வரும் நேஷனல் ஜியோக்ராபிக், எச்.பி.ஓ எல்லாம் தனிக்கட்டணம் இல்லாமலேயே வருகிறது.சேனல் சர்ஃபினேன்.

விஜய்யில் மிர்ச்சி சுச்சி (ரொம்ப ஒல்லி பிச்சி) நெஸ்கபேவுக்காக வாணிஜெயராமுடன் வாயாடிக்கொண்டிருந்தார்.

நேஷனல் ஜியொகிராபிக்கில் ஒரு யானை சேற்றில் விழுந்து எழுந்துவந்து முன்னால் எலி போல் நின்ற ஒரு வரிக்குதிரையை கனைத்து மிரட்டிக்கொண்டிருந்தது. ஜீப்ரா ஒன்றும் பயப்பட்டாற்போல் தெரியவில்லை.

தமிழனில் ஒருவர் 1 பேதுரு 2:11ஐ குறிக்கோள் காட்டி சிற்றின்பத்தை , ஆசையை துன்பத்தைத்துறக்க வழி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

ரிமோட் மனைவியின் கையில். அவள் சர்ஃபினாள். சன் மியூசிக்கைத் தாண்டும்போது திரை முழுக்க ஒரு தொப்புள் மட்டும் க்ளோசப்பில் காண்பிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. சாமுத்திரிகா லட்சணத்தில் ஒரு முடியைக் கொண்டு ரிவர்ஸ் இஞ்சினியரிங் செய்து பெண்ணின் முழு லட்சணத்தையும் அனுமானிக்கமுடியுமாம். எனக்கு சாமுத்ரிகா தெரியாது. எல்லா டைரக்டர்கள்/கேமராமேன்கள் புண்ணியத்தில் நடிகைகளின் கண்கள் க்ளோசப்பை விட தொப்புள்தான் நிறைய பார்த்திருக்கிறேன். விஸ்தாரம், ஆழம், நிறம் புள்ளிவிபரம் வைத்து மன லைப்ரரி ஜோ அல்லது மீனா என்றது.

ழீ (zee என்று z கொண்டு அடித்தால் இப்படித்தான் வருகிறது!) ம்யூசிக்கில் ஜிங்சாக்கான ஒரு வட இந்தியன் வாய் அசைத்துக்கொண்டிருந்தான், பின்னணியில் நம்ம அரிகரன் போலோ போலோ போலோனா என்று சடையை ஆட்டிப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்.

சன் மியூசிக்குக்கு திரும்பி வரும்போது மீனா பார்த்திபனோடு ஆடிக்கொண்டிருந்தார். கனகா, மீனா இவர்களிடம் ஒரு பிரச்சினை. யாரோ இவர்கள் கண்கள் அழகு என்று சொல்லியிருப்பார்கள். கொஞ்சம் ஓவராகவே விழிகளை உருட்டி மிரட்டிக்கொண்டிருந்தார். நேற்று பஸ்ஸில் சிக்கி சிக்கி ஓடிய டிவிடியில் வரும்போது விஜய்யோடு 'அறுத்த கோழி வறுத்து வச்சிருக்கேன்' என்று ஒரு ஐட்டம் நம்பரில் ஆடியது நினைவுக்கு வந்தது.

ஜெயா டீவியில் குஷ்பூ ஜாக்பாட்டுக்காக டமில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். வந்தாரை வாழவைக்கும் தமிழகம் வட இந்திய குஷ்பூவை வரவேற்று அவர் திறமையை ஆதரித்து கோடீஸ்வரி ஆக்கி, கோயில் எல்லாம் வைத்தது உண்மைதான். அதற்காக பாதிக்கும் மேல் ஆங்கிலம் கலந்தும், மீதமுள்ள 50%ல் பாதி வார்த்தை தமிழ்போல உச்சரிக்கமுடியாதவரை ஏன் தமிழில் நிகழ்ச்சி செய்ய வைக்கவேண்டும்? உடித் (கடித்!) நாராயணை வலிய அழைத்து பாட வைப்பவர்கள் கொஞ்சம் முயன்றால் சரியான உச்சரிப்பு கொண்டு வரமுடியும். ஆஷா போன்ஸ்லே, லதா மங்கேஷ்கர், சுனந்தா எல்லாம் அட்சர சுத்தமாக பாடவில்லையா? நம்ம இளம் இசையமைப்பாளர்களுக்கு வடக்கத்திக்காரர்களை வைத்து தமிழை கொத்து பரோட்டா போடுவது, பேஷன், டிரென்ட்.

குஷ்பூ - ஒரு சிறு கொலைச்சொல்லாக்கம்: கவ்னம், ரஜ்னி என்றால் நினைவுக்கு வர்வது, எத்ன பாயின்ட்ஸ், உப்யோகப்படுத்தும், வெத்லெ எலை... பாராட்ட வேண்டியது அவர் உடல் மொழி, கெஸ்சர்ஸ். டைட்டிலின் போது குஷ்பூவின் தமாஷான செய்கைகள் பாடி கெஸ்சர்ஸ் போட்டுக்காட்டுகிறார்கள். ஜெயா டிவி நிகழ்ச்சித் தரம் வெகுவாக முன்னேறியிருக்கிறது. லொங் நய் டொ கொ (முன்பு அவ்வளவு மோசமாக இருந்தது)

திரும்பி வரும்போது விஜய்யில் அட்ச் கலக்கப்போவது சாம்பியன்களில் சின்னி ஜெயந்த், மதன் பாப் மற்றும் சாம்பியன்கள் கலக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். மனோபாலா அலைகள் ஓய்வதில்லை ஆயிரம் தாமரை பாடல் ஷூட்டிங் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார். வித்தியாசமான நிகழ்ச்சி. பேச்சுத் திறமை கண்டறிதலில் அரட்டை அரங்கம் செய்த புரட்சியை இது நகைச்சுவையில் செய்கிறது.
சன் டிவியில் தங்க வேட்டையில் ரம்யா கிருஷ்ணன் தங்கத்தை அள்ளி வீசிக்கொண்டிருந்தார். தெலுங்கு காரர் என்பதால் தமிழை கொஞ்சமாக கொன்றுகொண்டிருந்தார்.`

டான் தமிழ் ஒளியில் கிரேஸி மோகன் வசனத்தில் அவ்வை சண்முகி கமல் வரிக்கு வரி நொடிக்கு நொடி சிரிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

உண்ட மயக்கம் தொண்டனுக்கும் உண்டு என்பார்கள். மயக்கம் டீவி சுவாரஸ்யத்தை மிஞ்சியது. டீவியை அணைத்துவிட்டு கட்டிலைத் தவிர்த்துவிட்டு தரையில் படுத்து ஒரு குட்டித்தூக்கம் போட்டேன்.

கண்விழித்துப் பார்த்தபோது என் மனைவி வெள்ளை நிற சாதிமல்லியும் (சென்னையில் ஊதா கலந்த சாதிமல்லி பார்த்திருக்கிறேன்) கொஞ்சம் முல்லைப் பூவும் சேர்த்து கட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

இரவு அங்கேயே தங்கிவிட்டு காலை எழுந்து சென்னைக்குக் கிளம்பினோம். கண் விழிக்கும்போதே கசந்தது. சென்னை நகரத்துக்கு திரும்பிச் செல்லவேண்டும் என்று நினைக்கும்போதே மனது வரமாட்டேன் போ என்று கீழே விழுந்து பிரண்டு அடம் பிடித்தது. கிராமத்து மண்ணின் காற்றின் தூய்மை, மக்களின் மாசற்ற அன்பு, உபசரிப்பு இவை ஏதும் இல்லாமல் நாள் முழுதும், வாழ்க்கை முழுதும் வேலை செய்யும் நகரம். பிஸினஸ், பணம் என்று ஓடி ஓடி ஓவர்டைம் உழைத்து, உழைத்துச் சோர்ந்து ஓடாய்த் தேய்ந்து, ரிடையர் ஆனபின்பும் பார்ட்-டைம் பார்க்கும் நகரம். மரணத்துக்கு 5 நிமிஷம் முன்பாவது எதற்காக இவ்வளவு வேகமாக ஓடினோம் என்று தோன்றுமோ தெரியவில்லை. மாசுபடிந்த காற்று, மனிதம் இழந்த முகங்கள். நினைத்தாலே வெறுப்பு வந்தது. நீருக்குள் போகும்போது உள்ளிழுத்துக்கொள்வதுபோல நீண்ட மூச்சு இழுத்து நிறைய ஆக்ஸிஜன் சுவாசித்துக்கொள்ளவேண்டும் போல் இருந்தது. அடிக்கடி வாங்க, எப்போ வருவீங்க என்று அன்பாக உபசரனையோடு கேட்ட மனங்களை அந்த நாட்டுப்புற முக பிம்பங்களை மூளையின் நினைவறைகளில் சேமித்து வைத்துக்கொள்ளத் தோன்றியது. நகரத்தின் அவசரத்தில் வேலையின் துரிதகதியில் ஓரிரு வினாடிகள் கிடைத்தால் ஸ்கிரீன்ஸேவர் மாதிரி கிராமத்துக் காட்சிகளையும் முகங்களையும் ஸ்லைட்ஷோ போட்டுப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்!

சென்னை நெருங்க நெருங்க மனதில் கிராமத்தின் ரம்மிய நினைவுகள் ஃபேட் அவுட் ஆகி, நரகத்தின், ஊப்ஸ், நகரத்தின் கொடுமைகள் ஊடுருவத் தொடங்கின... மின்சார ரயிலைப் பிடிக்க அவசர நடை, ரயிலிலிருந்து இறங்கி வீட்டுக்கு செல்லும்போதும் நடையில் வேகம். லிஃப்டுக்கு இரண்டு நிமிடம் நிற்கக் கூட முடியாமல் காலை மாற்றி மாற்றி நிற்கும், ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ளாமல் விட்டத்தையும் லிஃப்ட் இண்டிகேட்டரையும் மாறி மாறி பார்த்து ம்ச் ம்ச் என்று முனகிக்கொள்ளும் பொறுமையின்மை. சிக்னலில் பிச்சைக்காரனையும் பொம்மையும் ஆரஞ்சு நிற சாஃப்ட் கிளாத்தும் விற்கும் குழந்தையையும் பார்க்கத்தவிர்த்து 15 வரும்போதே இஞ்ச் இஞ்ச்சாக முன்னேறிச் சென்று 5 வந்ததுமே சல்லென்று பறக்கும் அவசரம். பீச்சில் காற்றுவாங்க அரை மணி நேரம் போனாலும், கவுண்ட் டவுன் போல அரைமணி எப்பொழுது முடியும் என்று நிமிடத்துக்கொருமுறை மணிக்கட்டையோ செல்போனையோ பார்த்துக்கொள்ளும் பரிதவிப்பு (இடையிடையே ஏய், தண்ணியில கால் வைக்காதே! அங்க மணல்ல உட்காராதே இங்க வந்து சிமென்ட் தரைல உட்கார்!). மருத்துவரோ, பிசியோதெரபிஸ்டோ, டீவியிலோ, நண்பரோ கொடுத்த அட்வைஸ் படி, வராத நோயை எண்ணிக் கலங்கி, பார்க்கில் வாக்கிங்குக்காக வந்து, மரங்களை, மலர்களை, சிட்டுக்குருவிகளை, பச்சைக்கிளிகளை, குயில்களை ரசிக்க நேரமின்றி மூச்சுவாங்க வாங்க கடனே என்று ஐந்து சுற்று சுற்றிவிட்டு போகும் 'தொலைநோக்கு'.

நகரத்தை நெருங்கினோம். தாம்பரம் உள்ளே நுழைந்ததும் ஆரவாரம், சிக்னல், புகை, மாமூல், பல்லவன், குரோம்பேட் ரசாயன நெடி, கட்டப்பட்டுவரும் மேம்பாலத்தால் டிராஃபிக் நெரிசல், ரயில் நிலையங்களின் அருகில் சாலையில் ஒலிம்பிக்கில் ஓடத்தயாராக இருப்பதுபோல் மக்கள், மின்சார ரயிலில் மக்கள், ரங்கனாதன் தெருவில் மக்கள், தியேட்டரில் மக்கள், என மக்கள் மக்கள் மக்கள். தறிகெட்டு வெறிகொண்டு ஓடும் தண்ணீர் லாரிகள், பின்புறங்கள் பிதுங்கி நிறைந்து ஓடும் ஷேர் ஆட்டோக்கள், தொங்கும் பயணிகளைப் பொருட்படுத்தாமல் பறக்கும் பல்லவன்கள், இஞ்சினீயரிங் காலேஜ் பஸ்கள், இன்போசிஸ் யுண்டாய் என நிறுவனங்களின் பஸ்கள், மினரல் வாட்டர் டெலிவரி டெம்போக்கள், வேன்கள், விதவிதமான 100சிசி பைக்குகள், சைக்கிள்கள், என வாகனங்கள். வாகனங்கள் வாகனங்கள். வந்துவிட்டேன் சென்னையே உன்னிடம். இனி இன்னொரு முறை சொந்த ஊருக்கோ மாமியார் ஊருக்கோ போகும்வரை உன் மடியில், உன் கொடூரங்களின் பிடியில் நான்.

பி.கு.: நகரத்தின் அவசரகதி நிகழ்ச்சிநிரலில் 5 நாட்கள் கழிந்தும் ஒரு வாரம் முன்பு எழுதிய இதை பிழைதிருத்த சிறிது நேரம் கிடைக்கவில்லை. இனியும் தாமதிக்கவேண்டாம் என தயவு தாட்சண்யம் பார்க்காமல் அப்படியே நகல் - ஒட்டு போட்டு இந்த வலைப்பூவை ஆக்கிவிட்டேன். பிழைகளை மன்னிக்கவும்.